En afgelopen zondag was Wies precies 2,5 jaar oud, wat gaat de tijd toch snel en wat genieten we enorm van ons lieve meisje met haar vieze mond!

Pappa was een weekeindje weg, dus de meisjes hadden het huis voor zichzelf. Helaas waren zowel mamma als Wies een beetje ziek, we hebben dus voornamelijk getut.

Welkom op het web-log van Petra!

Aan mijn avontuur in Brazilixeb is een einde gekomen, en aan deze site zal dus geen nieuwe informatie toegevoegd worden. Nieuwe uitdagingen liggen op me te wachten in Nederland: nieuwe baan vinden, samenwonen met Wietse en andere zaken. Ik ben lichtelijk verslaafd geraakt aan deze exhibitionistische manier van leven (via de weblog). Vandaar dat Wietse en ik een nieuwe weblog in het leven hebben geroepen http://kabeltje.web-log.nl. Veel lees plezier. Nogmaals dank aan iedereen die mee gelezen heeft terwijl ik in Brazilixeb zat en alle lieve, grappige en ondersteunende reacties!

Kus, Petra

Het is gelukt om de foto’s te uploaden op de weblog. Nu dus ook een visueel verslag van mijn verblijf in Brazilie. Ik heb de foto’s bij de bijbehorende stukjes geplaatst, dus het kan ook zijn dat je even in het arcief moet kijken (juli en augustus). Hierbij al een voorproefje:

Pizza eten met de Engelse klas:

Lunch bij Neide en Waltenira:

Verjaardagsfeestje van Matteus (zoon Neide)

Veel kijk plezier!

We zijn weer thuis! Goede vlucht gehad (niet van de startbaan afgekukeld zoals andere onfortuinlijke reizigers).

Wietse’s middagdut zit er al op, ik ga vanavond gewoon op tijd naar bed. Morgen ga ik proberen de foto’s up te loaden. (Maakt de weblog toch iets (meer) levendig ).

Bij gebrek aan hotelkamer en leuke stad, maar wat vroeger naar het vliegveld gegaan. Nu dus al 3 en een half uur, met nog vier en een half te gaan. Weinig mensen online (Rob en Mark K, xb4t was wel gezellig hoor ). Wietse leert voor de vrijwillige brandweer (ter illustratie hoe saai het hier is: zijn examen is pas op 13 december ).Ik struin een beetje rond, nu eventjes internetten dus. Het voelt wat dubbel weg te gaan. Gevoel van falen, en een gevoel van verlangen naar thuis. Ik weet wel dat het geen falen was, maar ik heb ooit gehoopt dat dit iets was voor langere tijd. Ach, de keuzes die je maakt zijn de juist, zong Van Dik Hout uit volle borst. Daar houd ik me gewoon aan vast! Tot morgen.

Een wereld van verschil is het om vanuit de armoede en eenvoud in Ocara, aan te komen in een luxe wereld… Wietse en ik zijn beland in een hotelkamer, die groter (en luxer) is dan de twee Haarweg kamers bij elkaar (ook iets duurder in huur). Groot bed, luxe badkamer, 16e verdieping, aan het strand, uitzicht op de zee, en op hoor afstand van de golven (romantisch, maar ook vaak naar de toilet). Woensdag aangekomen, en als eerste een lange hete douche genomen. Ik vreesde dat ik nooit meer schoon zou worden, maar na een paar keer douchen slijt het toch . We genieten van de zon (jaja, nog steeds 35 graden elke dag, en bij jullie ?), lekker uit eten, elkaar en het niets doen. Fortaleza is geinig, maar na een dag of drie ben je er wel (helemaal) klaar mee. Maandag zijn we weer in Nederland . Kus

Grote uitdagingen lagen nog voor mij: Haitze wilde een brief van aanbeveling van de burgemeester hebben voor een project. Probleem 1, de brief was nog niet geschreven, probleem 2, daarna moest ie nog in het Portugees, probleem 3: gedrukt op Ocara papier, probleem 4: handtekening van de Burgemeester. Geschatte tijd in normale wereld: 3 dagen, geschatte tijd in Brazilixeb: 3 maanden, beschikbare tijd: 1 middag. Kortom: stress. Niets meer te verliezen, dus een actieplan. Vroeg opstaan en brief schrijven, Portugese leraar laten vertalen, naar de burgemeester, printen op briefpapier en handtekening scoren. En dat lukte ALLEMAAL wonderbaarlijk ook nog! Mijn eerste en laatste succesvolle dag @ the office, de vakantie kan beginnen! (na het inpakken van enorm veel zooi alhier…een beetje stress )

Vandaag is het grote afscheid nemen dus begonnen. Gisteren nog een niet-succesvolle BBQ georganiseerd. Stemming was vervelend en problemen stapelde zich op (goh, in Brazilixeb?). Daarbij dronken mensen te veel, kortom, Wietse en ik waren er gewoon van een in dip beland gisterenavond laat. Deed me nogmaals beseffen hoe wijs mijn besluit is (en ik sta er nu nog meer achter).

Vanochtend na de kat wegbrengen, van Neide en Waltenira afscheid genomen. Lieve cadeautjes, lieve woordjes en een paar tranen.

Ik zal ze missen.